Pijpestelen, raapstelen en meuslikoek

Buiten regent het pijpestelen voor het eerst in weken. De tuin was er hard aan toe. De grond was super droog en de vaste planten die net hun kopje boven de grond uit steken stralen frisgroen af tegen de grauwe lucht vandaag.

Meestal ben ik niet zo blij met regen, maar vandaag belemmerde het me niet om toch naar buiten te gaan. In de moestuin steken de eerste puntjes van de raapstelen boven de grond. Het geeft een magisch gevoel. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik een grote moestuin direct bij huis heb, dus ik kan regelmatig even een kijkje nemen. Ik heb al allerlei zaden verstopt onder een laagje goed bemeste moestuingrond. Netjes de bordjes erbij geplaatst en dochterlief heeft namen met een krijtstift op de bordjes geschreven.
De grond is nu nog volledig zwart, maar je weet het gewoon. Het broeit daaronder, het ontluikt, ontwaakt, ontkiemt en zal binnenkort losbarsten in groen geweld. Fantastisch!
Nu al zoek ik het hele internet af naar fantastische nieuwe recepten voor mijn natuurlijk rijke oogst aan raapstelen. Na de spinazie, die al bijna klaar is in de kas, zal het 1 van de eerste groenten zijn die we dit jaar van eigen bodem eten.









De brandnetelsoep die ik gisteren gemaakt heb, van al die jonge frisse brandneteltopjes die je alweer kunt plukken vond ik niet helemaal mijn ding. Vies was het niet. Het smaakte een beetje vissig…Ook de kinderen konden het idee erg waarderen, maar hoefden geen tweede bordje. We hebben afgesproken om het in de zomer, als de brandnetels al groter zijn, het opnieuw te proberen.

Als het buiten zo grauw en nat is vind ik eigenlijk altijd dat het binnen gezellig warm moet zijn. Baksels horen daarbij.
Vanmorgen was ik tevens vanwege het slechte weer eens de keukenkastjes aan het schoonmaken en ik kwam er een kilopak meusli tegen die ik in een ‘gezonde’ bui had gekocht. Vroeger, bij-moeder-thuis, kregen we altijd yoghurt met een lepeltje roosvicee en een schep meusli. Natuurlijk geen cruesli, want dat was veel te zoet volgens mijn moeder. Soms verlang je terug naar oude smaken. Maar eigenlijk eet ik liever gewoon een bakje yoghurt met niks. Eventueel met wat vers fruit en ook heb ik liever de volle yoghurt dan die dunne magere. Maar muesli gaat er nooit in en ook de roosvicee bewaar ik voor de kinderen. Maar om een groot pak meusli nu weg te gooien, dat gaat me aan het hart. Ik dacht aan de koek die mijn moeder vroeger wel meenam naar haar werk om te trakteren aan al haar vrouwelijke collega’s op de verpleegafdeling. Lekker een gezonde traktatie. Mueslikoek met appel.

Vanochtend heb ik gelijk mijn moeder even gebeld. Had ze het recept nog? En ja hoor…Hij komt net uit de oven. En hij ruikt naar lang geleden. Is een stuk minder gezond dan ik altijd dacht. Maar wel de enige variant van de kale muesli die ik vrijwillig eet.

Kleine noot: Hij is honderd maal lekkerder dan hij er uit ziet...





Recept
Mueslikoek met appel, noten en rozijnen
500 gr. zelfrijzend bakmeel
400 gr. roomboter
350 gr. donkerbruine basterdsuiker
250 gr. muesli
7 appel s geraspt (of in kleine stukjes) + kaneel en een beetje citroensap

Bakmeel, suiker en muesli goed door elkaar roeren
Boter smelten en hier doorheen roeren, alles moet goed gemengd worden met de boter

Verdelen op een ingevet bakblik minimale diepte 2,5 cm

Voorverwarmde oven 180 gr. 60-75 min.
Ongeveer het 1e half uur afdekken met folie, zodat de appel niet te bruin en te hard wordt.

Ook lekker met wat extra noten.

Oliebollen

Mijn oudste zoon is een echte oliebol. Geboren op Oudejaarsdag! Een goede reden om nooit weer oliebollen te bakken en me te storten op verjaardagstaarten zou je denken. Maar nee. Mijn nu al weer dertien jarige oliebol is geboren met het Syndroom van Down en heeft een hekel aan drukte. Zijn verjaardag vieren we dan ook al een aantal jaren niet meer groots. De kerstboom gaat traditiegetrouw de 30e de deur uit en de pan met zonnebloemolie staat de 31e gewoon op het vuur. Misschien wel juist omdat opa’s en oma’s en mijn broer en schoonzus toch even langskomen om Laurens een kadootje te brengen bakken we juist in het kader van we vieren zijn verjaardag niet, lekker veel oliebollen en appelflappen. Aan het eind van de middag zitten we dan samen met zijn allen lekker aan de grote tafel in de keuken. Met een grote schaal met oliebollen en…taart! Want Laurens is gek op oliebollen, maar ook op taart.
Elk jaar wordt er flink in gegeten. Ook komen er vaak nog wel wat vrienden langs en die gaan weer weg met schaaltjes vol. Ach en als je dan toch aan het bakken bent….De buurman lust ook wel een paar.
Met taart en oliebollen heb je een dubbele redenen om 1 januari aan de lijn te beginnen. Alhoewel dat is niet waar. Je maakt mij niet blij met een zwaar en vet ontbijt. Behalve op 1 januari. Dan beginnen we het nieuwe jaar heerlijk met oliebollen.

Niks

Het is rust in de tuin. Maar zeker geen rust in de keuken. Tenminste….het is alle dagen druk, behalve vandaag.
Vandaag heb ik me lekker bezig gehouden met de kerstboom, de aankleding in huis, het wegwerken van een opdrachtje, mijn haar verven, lekker douchen…en nu even op de bank, niks! En ik vind het helemaal niks. Ik ben helemaal geen type voor niks. Ik word zenuwachtig van niks. Ik ga me vervelen van niks.
Volgens Teun moet ik leren niks doen. Ik doe eigenlijk nooit niks. Toen ik zwanger was van de kinderen heb ik ook nooit precies begrepen hoe je je zwanger moet gedragen en het fenomeen niks doen snap ik ook niet helemaal. Het enige moment van de dag dat ik niks doe is sóchtends een minuutje of tien. Heerlijk even een kopje thee, even rustig zitten. Maar de rest van de dag krijg ik het niet voor elkaar. Ik schrijf etiketten tijdens het koffiedrinken of schil alvast appeltjes voor een taart. Eigenlijk verzin ik altijd wel iets. En ik doe het niet bewust hoor omdat ik niet stil wil zitten. Maar het is zo gemakkelijk…Als ik toch even zit, dan kan ik net zo goed even….
Nu in het mobiele internettijdperk werkt het ook zo dat ik sávonds terwijl de rest van de familie op de bank zit ik nog steeds recepten aan het zoeken ben op het internet of aan het kijken ben naar achtergronden van bepaalde gerechten. En zo doe ik weer niet niks. En op dit moment ben ik naar de bank gestuurd. ‘Ga maar even niks doen!’ En dat doe ik…Even niks. Maar ondertussen schrijf ik wel even een stukje.

Blinde vlek in mijn groene hart!

Wat heb ik mijn best gedaan de afgelopen maanden. Met veel zorg zaadjes gezaaid, elke dag twee keer gesproeid en de kleine plantjes met zorg gekoesterd tot ze de grond in konden. Prachtige botersla, Little gem, Andijvie, raapstelen, komkommer, pattisons...enzovoort. Niets kon een prachtige oogst nog tegenhouden...Ten minste dat dacht ik. Al een paar dagen houden afschuwelijke verschrikkelijke glibberige naaktslakken huis in mijn mooie moestuin.
Vanmorgen loop ik op Teun zijn klompen, in mijn badjas, genietend van de heerlijk rustige ochtend naar de kas. Een rondje moestuin doet mijn relaxte gevoel omslaan in blinde haat. Overal zijn ze, en overal hebben ze gaten geslagen in mijn prachtig gekoesterd groen. En het erge is dat ik ook nog een grens over moet om ze met mijn blote handen van de inmiddels aangevreten slaplantjes moet halen. Jasses, wat zijn die beesten toch smerig. Ik verzamel een handje vol en gooi ze letterlijk voor de leeuwen denk ik....(Onze kippen lopen direct naast de moestuin, en onze Brahma's zijn niet echt kleine jongens, dus ik denk lekker hapje) Werken die rare kippen gewoon niet mee aan de door mij ingeplande executie. Ze kijken er naar en lopen er weer bij weg. Kortom ik kon met de klompjes aan het kippenhok in om ze nogmaals van de grond te rapen. Ik heb ze maar in een emmer water gegooid. Normaliter ben ik niet zo moordzuchtig, maar in dit geval wordt ik blind. Meestal ben ik in staat om ook de positieve kant van alle wezens (zowel mens als dier ) te kunnen zien. Maar naaktslakken? Ik heb nog geen bewijs gezien hoe zij nu van nut kunnen zijn in ons ecologisch systeem. Vandaag ga ik dus ook maar op zoek naar korrels, heeeel veel korrels. Net als Gargamel die de smurfen uit wil roeien. Ik ga ze krijgen. Allemaal!

De moestuin in mei!

het is druk de laatste tijd. De kinderen hebben veel te doen...Mama vliegt van hot naar her. Kortom het is lekker bezig. Het meeste werk in de kas is eerst gedaan. Nu maar even lekker genieten. Helaas hebben de komkommerplantjes het niet gered. Ze hebben denk ik ondanks de drainagegaatjes natte voeten gekregen en daar houden ze niet van. Dus dit jaar zijn alleen de komkommerplanten gekocht en niet zelf gezaaid.
De afgelopen maand heb ik ook voor het eerst perspotjes gemaakt. Wat een prachtige uitvinding is dat. En zo gemakkelijk! Beetje natte potgrong in het perspotje, drukken, zaaien en nathouden. De volgende lading sla is al bijna klaar om uitgepoot te worden. Maar we moeten eerst de 12 kroppen sla die nu bijna klaar zijn nog opeten.
De spinazie heb ik gisteren net uit de kas gehaald. Het begon door te schieten. Natuurlijk heb ik ook weer wat foto's gemaakt!!


De moestuin, met sla, spitskool, tuinbonen, peulen, mais, bonen, witte bonen, doperwten en sinds vanmiddag ook prei.
En dan natuurlijk nog een paar mooie foto's van de kas.







Op naar juni!

Het moestuinseizoen is begonnen!

Nadat we gisteren de eerste nootachtige blaadjes Rucola uit de kas hadden verwerkt in een lekkere salade hebben we vandaag een lekker maaltje spinazie gegeten uit onze kas. Een hele klus om al die blaadjes er voorzichtig af te halen. Maar ja, het hart van de spinazieplantjes moet natuurlijk blijven zitten, want dan kunnen we er nog een paar keer van eten. De spinazie heb ik gewoon even heel kort gekookt. (Nadat ik hem goed gewassen had) een snufje zout en verder heee le maal niks. Nou ja niks, een versgelegd eitje. Bedankt Brahmaatjes!
Het is echt prachtig in de kas. Het is voor mij echt een ontspanning. Op mijn knieën de onkruid weghalen en met mijn neus op de elke dag groeiende plantjes. Vanavond hebben we nog lekker een kopje koffie gedronken in de kas. Allebei op een boomstam. Thermoskan mee…Een echt momentje voor onszelf. Niet alleen s’avonds is de kas mooi. Ook sóchtends is het absoluut de aanblik waard. De eerste zonnestralen verlichten de kas. Het lijkt wel alsof er lampjes in hangen. Prachtig!
Om iedereen een mooier beeld te geven van de kas maken we elke maand een foto. Hier komt foto 1. Je ziet achteraan de Rucola, en in het midden de spinazie. Ook de lente uitjes en de zilveruitjes komen al op. Ook zie je dat er al genoeg tomatenplantjes zijn voor gezaaid.
Het is eindelijk lente!

Pesto van Zevenblad

Nog niet eerder heb ik onkruid gebruikt in de keuken. Ooit heb ik wel eens als klein meisje paardenbloemenbladeren geplukt voor in de sla, omdat ze eetbaar waren volgens mijn juf, maar aangezien ik die niet zo heel erg lekker vond is het daarbij gebleven. Maar overal in de tuin komen de zevenbladeren of Hanepoten, hoe je ze ook wilt noemen in vol geweld de grond uit. Er is niets tegen te doen, behalve zeer concequent plukken zodat er geen enkel groen blaadje de kans krijgt om te groeien. Maar dat is een hele opgave in een tuin van 1500 vierkante meter. Ik had al eens eerder gehoord dat je er van allerlei dingen mee kon maken en ik moet eerlijk bekennen dat ik hier een beetje sceptisch tegenover stond, maar goed...Na een grapje met mijn buurvrouw, die zich graag bezig houdt met brandnetelsoep heb ik vanmiddag de stoute schoenen aangetrokken en heb met mijn emaille bakje een paar handenvol fris groene hanepoten geplukt.

Recept:
Drie handen vol hanepoten (gewassen, zonder steeltjes)
40 gram parmezaanse kaas
40 gram olijfolie
25 gram pijnboompitten
2 teentjes knoflook

Dit samen in de blender. En ik kan je zeggen dat het resultaat verbluffend lekker is. Het smaakt echt erg goed. Er zijn nog veel meer recepten die ik zeker uit ga proberen.
Wat dacht je van madeliefkappertjes...ook zo iets leuks!
Wordt vervolgd!