slasoep en dertig uur in een dag!

Poging honderdzoveel om minimal 30 uur in een dag te krijgen. Teun roept standaard dat ik een beetje in de war ben als hij s’ochtends van me hoort wat ik allemaal van plan ben die dag. Meestal heeft hij ook gelijk hoor..Maar zo nu en dan lukt het ook om een megaberg werk te verzetten. Helaas lukt het me na 38 jaar nog steeds niet om dit een beetje gedoseerd te doen. De-30-uur-in-1-dag-dagen worden meestal gevolgd door een paar totall-loss dagen. Hoe kan ik dit toch beter organiseren de komende jaren?
Helaas is mijn overbuurman overleden begin deze week. In januari misten we hem al. Ik zag hem niet meer lopen. Niet meer rijden..Het was stil rond zijn huisje. Twee wekenlater ben ik maar eens navraag gaan doen. Hij lag in het ziekenhuis. Verwaarloosde hartproblemen.
Toen ik mijn overbuurman voor het eerst zag stond hij in een blauwe tuinbroek, met zijn grijze ringbaardje in zijn voortuintje, te schoffelen. Ik durfde mijn hand er bijna voor in het vuur te steken. Mijn overbuurman MOEST de echte kabouter Plop zijn. Later hoorde ik dat hij niet kabouter Plop was, maar dat hij Evert Snot genoemd werd omdat hij altijd een snotneus had. Ik weet niet wat beter was…Mijn buurman had al een paar jaar zijn hartklachten geheim gehouden. Hij was bang. Eigenlijk was hij eigenwijs, knorrig en bang. Maar met een goed hart. Nou ja, figuurlijk dan. Maar Evert is er niet meer. We hebben hem begraven. De kinderen hebben bloemen geplukt en we hebben ze bij zijn graf neergelegd. Jammer! Ik had Evert alias kabouter Plop alias Evert Snot nog graag een beetje beter leren kennen.
Mijn moestuin daarentegen doet het fantastisch! We hebben inmiddels spinazie, meerdere malen sla, vele kroppen andijvie,rucola, radijsjes, komkommer en allerlei kruiden gegeten uit de tuin. Fantastisch toch? En er is nog een heleboel in aantocht. We hebben net de eerste aardbei uit de kas gegeten. En die was heerlijk. Nog een paar dagen wachten en dan kunnen we met de opbrengst zeker een beschuitje bedekken. Ik verheug me er nu al op.


Vandaag nieuwe Little Gem gezaaid. Even wat anders. Want we zijn op den duur vast wel zat van alle kroppen botersla. Ook heb ik Lolo Rosso en rode kropsla gezaaid. Voor degene die het niet ziet zitten om elke dag ‘SSSSLLLLAAAA!’te eten is Slasoep ook nog een leuk idee. En lekker overigens.
De komende dagen zijn we druk. Druk met het bouwen van een nieuw kippen/geiten/varkens-verblijf. Het frame is af. Nu de rest nog. Op mijn verjaardag kreeg ik zomaar een geit! Een heuse melkgeit. Ze is er nog niet…Het hok is nog niet af. Maar we hebben al een naam voor haar bedacht. ‘Mieke!’ Mieke de melkgeit. Kortom de volgende stap naar zelfvoorzienend leven is gezet. Onze Poulle de Bresse kuikens groeien enorm. Ze eten ook enorm trouwens. We hebben ze nu nog in het kleine kippenhok. Maar zodra het nieuwe hok klaar is kunnen ze over. De grote wijde wereld in. Tenminste ik stel me voor dat het voor een kip zo voelt. Onze ren is enorm groot.
Ook hebben we de(mini) wijngaard geplant. Net echt! 30 wijnstokken hebben we. Rondo en Dornfelder. Dat moet toch een lekker wijntje kunnen worden.
Nu eerst over tot de Slasoep: Verrassend lekker!



Slasoep

1 dikke krop sla
1 el. boter
4 sjalotjes gesnipperd
2 stengels bleekselderij in dunne reepjes
1 el bloem
2 tl suiker
1,5 l. kippenbouillon
2 eierdooiers
1,5 dl. slagroom
zout,peper, nootmuskaat naar smaak.
eventueel een spekjes in kleine blokjes uitgebakken
Was de sla goed met ruim koud water en snijd de sla in reepjes, houdt een paar mooie kleine blaadjes apart ter garnering. De rest in reepjes snijden. Smelt de boter in een pan.
Bak hierin de sjalotjes 2 min zacht en voeg dan de slareepjes toe, 5 minuten bakken.
Strooi de bloem en de suiker over de groenten en roer goed.
Giet er de bouillon op en laat de soep 30 min. sudderen.
Pureer de soep
Roer de dooiers los met de slagroom in een kom.
Voeg een paar eetlepels van de warme soep toe, giet het mengsel dan in de soep.
Breng de soep op smaak met zout en peper en nootmuskaat. Eventueel voeg je wat kruiden toe zoals bieslook en peterselie. Spekjes toevoegen. Garneren met de slablaadjes.
Gelijk serveren. De soep is ook erg lekker met blauwschimmelkaas.
Voor een vegetarische soep groentenbouillon toevoegen en de spekjes uiteraard weglaten.
En dan hebben we altijd de foto’s nog…





Oh ja...de foto van mijn marktkraampje op Ewsum kan er ook wel even bij. Leuk marktje is dat toch!

Ja ik wil.....

De tuin maakt van mij een dichter en een schrijver. Mijmerend door de tuin vliegen de meest fantastische zinnen, oneliners en poëtische stukken door mijn hoofd. Voor mij is de natuur pure poëzie. Een pure inspiratiebron voor mijn eigen leven.
De laatste week van april is begonnen. De natuur is ontwaakt. Niets slaapt nog. Behalve dan de dood gewaande druif van mijn buurvrouw en de appelboom waarvan Lola de bast heeft afgegeten, maar verder is er een explosie van groen, kleur en geur geweest bij ons in de tuin.
Blij word ik van de geur van het eerst gemaaide gras. Warm wordt ik van het gekir van de eerste broedse kip, vol van verwachting neem ik de eerste hap van de pas geplukte spinazie die ik haast uit de grond gekeken heb. Het is geen tuin meer vol beloftes, maar een waargemaakte belofte en een belofte voor nog veel meer.
Mijn harde werken wordt beloond, wat je zaait oogst je ook. Ja, ik wil…zei ik tegen mijn aardbeiplanten en zij zeggen het terug. Vandaag heb ik hun bedje bedekt met mooi vers stro. De talloze bloemknopjes bedanken me in stilte. Het enige minpuntje is de droogte. We sproeien ons suf. Vanaf het avondeten lopen we af en aan met volle gieters.









Mo mijn buurvrouw kwam deze week bij me. ‘Mijn druif is dood! Zegt ze..’Overal lopen de druiven al uit en die van mij doet helemaal niets…!’
Vorig jaar heeft ze flink wat euro’s neergeteld voor een prachtige oude wijnstok. Wit of rood? Geen idee, maar de oude wijnstok ziet er prachtig uit met zijn oude robuuste weerbarstige stam. Vol liefde en zonder groene vingers heeft ze hem veel water gegeven vorig jaar en ik heb samen met haar de wijnstok traditiegetrouw tussen kerst en oud&nieuw de slapende zijscheuten gesnoeid. Dus hoezo dood! Mijn kopje koffie smaakte niet meer. Ik heb wel tien keer gezegd dat het niet kon! ‘Ik geloof het niet, het kan gewoon niet…wat heb je gedaan…!’
Ik heb mijn kopje koffie laten staan. Heb Huub opgepakt en ben met Mo meegegaan naar haar huis. Mijn eerste indruk was: ‘Oh nee toch! ’Maar toen ik dichterbij kwam en de veerbaarheid van de uitlopers voelde geloofde ik het niet. ‘Je bent niet dood!’ Absoluut niet.
Mo sputterde nog wat:’ H. zei dat hij dood was en mijn schoonmoeder die jarenlang een bloemenzaak heeft gehad zei dat hij dood was…’ Mijn ogen laten zich langzaam leiden langs de grillige uitlopers. En ineens, verdekt opgesteld zie ik een ontwakend knopje. Licht gezwollen. Ik doe een vreugdegil, roep Mo en zij gilt mee. Samen met Sam en Huub doen we een vreugde dansje in de tuin. Hij leeft…Hij wil nog! Huub vind het dansen leuk maar mist natuurlijk volledig de strekking van het dansje en kijkt ons met een scheef hoofd aan zo van…ehmmm Mam, je doet raar!
Mo belt haar man. Die moet het eerst nog maar even zien. Ongelovige Thomas dat je er bent…
Mijn druiven zijn de slaap volledig vergeten. De bloemtrossen staan fier rechtop richting zon en de uitlopers groeien met de dag. Zoals beloofd krijg ik weer het meest mooie verjaardagscadeau wat een mens zich kan wensen en dat is een boomgaard vol bloesem. ( Of een geit, maar daar kan ik naar fluiten geloof ik.) Rose en wit..Uitbundiger dan je je voormogelijk kan houden.





Alleen ‘Boompje’ Hoe Annalyn de appelboom liefkozend noemt heeft het zwaar. We brengen haar elke dag twee emmers water. Je kunt aan het groen onder de dorre uiteinden zien dat ze wil.
Het zoemt al flink in de tuin. Ook de bijen zijn weer uitgevlogen en ik hoop dat ze zich tegoed doen aan de nectar in mijn boomgaard en zorgen voor een mooie bevruchting van alle bloemen zodat we verzekerd zijn van een mooie oogst. Ook Boompje zorgt er vast voor dat we ook van haar een paar mooie appels krijgen. Waarschijnlijk de lekkerste appels ooit.
Over oogst gesproken. Vanavond snoepen we lekker van de rucola en zondag als Huub jarig is beginnen we met een fantastische Rabarber Meringue taart. Vorig jaar voor het eerst gemaakt en het is absoluut een blijvertje.
De meeste bestanddelen voor de taart komen uit eigen tuin, dat is natuurlijk het leukst. Wil je de taart ook maken…geen probleem. Hieronder het recept…

Rabarber Meringue taart
• Boter om in te vetten
• 4 eieren
• 125 gram zachte boter
• 325 gram + 4 eetlepels suiker
• Snufje zout
• 3 zakjes vanille suiker
• 150 gram bloem
• 2 theelepels bakpoeder
• 5 eetlepels melk
• 6 eetlepels amandelschaafsels
• 500 gram rabarber
• 1 pakje vanille kook pudding
• 400 ml slagroom
• Poedersuiker om te bestuiven

Verwarm de oven voor op 150 graden
Vet twee springvormen van 24 cm doorsnede in. (Ik gebruik altijd een spuitbus, lekker makkelijk) Splits de eieren en klop de boter met 125 gram suiker, zout en 1 zakje vanillesuiker tot een romig mengsel. Roer de eierdooiers er 1 voor 1 door. Spatel de bloem en het bakpoeder er door en roer de melk er in kleine scheutjes door. Verdeel het beslag over beide vormen.

Klop de eiwitten stijf en voeg tijdens het kloppen de overgebleven suiker toe. Klop tot er mooie pieken ontstaan. Verdeel het eiwit over de beide springvormen. (op het beslag dus.
Strooi over beide vormen 3 eetlepels amandelschaafsel en bak de bodems 25-30 minuten in de oven. Laat de bodem even afkoelen, na 15 minuten uit de vorm halen en op een rooster verder laten afkoelen.

Was de rabarber en snijd het in stukjes. Breng het met 100 ml aan de kook en 2 eetlepels suiker. Roer de pudding met 6 eetlepels water glad en roer het door de rabarber. Laat het mengel 1 minuut koken en laat een beetje afkoelen. Verdeel het gelijkmatig over 1 van de taartbodems.
Klop de slagroom stijf, voeg de 2 zakjes vanillesuiker toe en 3 eetlepels suiker. Strijk de slagroom over de rabarberpudding en leg de andere taartbodem er op. Bestrooi met poedersuiker.
Eet smakelijk!

En natuurlijk nog even een update van de moestuin..

Pijpestelen, raapstelen en meuslikoek

Buiten regent het pijpestelen voor het eerst in weken. De tuin was er hard aan toe. De grond was super droog en de vaste planten die net hun kopje boven de grond uit steken stralen frisgroen af tegen de grauwe lucht vandaag.

Meestal ben ik niet zo blij met regen, maar vandaag belemmerde het me niet om toch naar buiten te gaan. In de moestuin steken de eerste puntjes van de raapstelen boven de grond. Het geeft een magisch gevoel. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik een grote moestuin direct bij huis heb, dus ik kan regelmatig even een kijkje nemen. Ik heb al allerlei zaden verstopt onder een laagje goed bemeste moestuingrond. Netjes de bordjes erbij geplaatst en dochterlief heeft namen met een krijtstift op de bordjes geschreven.
De grond is nu nog volledig zwart, maar je weet het gewoon. Het broeit daaronder, het ontluikt, ontwaakt, ontkiemt en zal binnenkort losbarsten in groen geweld. Fantastisch!
Nu al zoek ik het hele internet af naar fantastische nieuwe recepten voor mijn natuurlijk rijke oogst aan raapstelen. Na de spinazie, die al bijna klaar is in de kas, zal het 1 van de eerste groenten zijn die we dit jaar van eigen bodem eten.









De brandnetelsoep die ik gisteren gemaakt heb, van al die jonge frisse brandneteltopjes die je alweer kunt plukken vond ik niet helemaal mijn ding. Vies was het niet. Het smaakte een beetje vissig…Ook de kinderen konden het idee erg waarderen, maar hoefden geen tweede bordje. We hebben afgesproken om het in de zomer, als de brandnetels al groter zijn, het opnieuw te proberen.

Als het buiten zo grauw en nat is vind ik eigenlijk altijd dat het binnen gezellig warm moet zijn. Baksels horen daarbij.
Vanmorgen was ik tevens vanwege het slechte weer eens de keukenkastjes aan het schoonmaken en ik kwam er een kilopak meusli tegen die ik in een ‘gezonde’ bui had gekocht. Vroeger, bij-moeder-thuis, kregen we altijd yoghurt met een lepeltje roosvicee en een schep meusli. Natuurlijk geen cruesli, want dat was veel te zoet volgens mijn moeder. Soms verlang je terug naar oude smaken. Maar eigenlijk eet ik liever gewoon een bakje yoghurt met niks. Eventueel met wat vers fruit en ook heb ik liever de volle yoghurt dan die dunne magere. Maar muesli gaat er nooit in en ook de roosvicee bewaar ik voor de kinderen. Maar om een groot pak meusli nu weg te gooien, dat gaat me aan het hart. Ik dacht aan de koek die mijn moeder vroeger wel meenam naar haar werk om te trakteren aan al haar vrouwelijke collega’s op de verpleegafdeling. Lekker een gezonde traktatie. Mueslikoek met appel.

Vanochtend heb ik gelijk mijn moeder even gebeld. Had ze het recept nog? En ja hoor…Hij komt net uit de oven. En hij ruikt naar lang geleden. Is een stuk minder gezond dan ik altijd dacht. Maar wel de enige variant van de kale muesli die ik vrijwillig eet.

Kleine noot: Hij is honderd maal lekkerder dan hij er uit ziet...





Recept
Mueslikoek met appel, noten en rozijnen
500 gr. zelfrijzend bakmeel
400 gr. roomboter
350 gr. donkerbruine basterdsuiker
250 gr. muesli
7 appel s geraspt (of in kleine stukjes) + kaneel en een beetje citroensap

Bakmeel, suiker en muesli goed door elkaar roeren
Boter smelten en hier doorheen roeren, alles moet goed gemengd worden met de boter

Verdelen op een ingevet bakblik minimale diepte 2,5 cm

Voorverwarmde oven 180 gr. 60-75 min.
Ongeveer het 1e half uur afdekken met folie, zodat de appel niet te bruin en te hard wordt.

Ook lekker met wat extra noten.

Oliebollen

Mijn oudste zoon is een echte oliebol. Geboren op Oudejaarsdag! Een goede reden om nooit weer oliebollen te bakken en me te storten op verjaardagstaarten zou je denken. Maar nee. Mijn nu al weer dertien jarige oliebol is geboren met het Syndroom van Down en heeft een hekel aan drukte. Zijn verjaardag vieren we dan ook al een aantal jaren niet meer groots. De kerstboom gaat traditiegetrouw de 30e de deur uit en de pan met zonnebloemolie staat de 31e gewoon op het vuur. Misschien wel juist omdat opa’s en oma’s en mijn broer en schoonzus toch even langskomen om Laurens een kadootje te brengen bakken we juist in het kader van we vieren zijn verjaardag niet, lekker veel oliebollen en appelflappen. Aan het eind van de middag zitten we dan samen met zijn allen lekker aan de grote tafel in de keuken. Met een grote schaal met oliebollen en…taart! Want Laurens is gek op oliebollen, maar ook op taart.
Elk jaar wordt er flink in gegeten. Ook komen er vaak nog wel wat vrienden langs en die gaan weer weg met schaaltjes vol. Ach en als je dan toch aan het bakken bent….De buurman lust ook wel een paar.
Met taart en oliebollen heb je een dubbele redenen om 1 januari aan de lijn te beginnen. Alhoewel dat is niet waar. Je maakt mij niet blij met een zwaar en vet ontbijt. Behalve op 1 januari. Dan beginnen we het nieuwe jaar heerlijk met oliebollen.

Niks

Het is rust in de tuin. Maar zeker geen rust in de keuken. Tenminste….het is alle dagen druk, behalve vandaag.
Vandaag heb ik me lekker bezig gehouden met de kerstboom, de aankleding in huis, het wegwerken van een opdrachtje, mijn haar verven, lekker douchen…en nu even op de bank, niks! En ik vind het helemaal niks. Ik ben helemaal geen type voor niks. Ik word zenuwachtig van niks. Ik ga me vervelen van niks.
Volgens Teun moet ik leren niks doen. Ik doe eigenlijk nooit niks. Toen ik zwanger was van de kinderen heb ik ook nooit precies begrepen hoe je je zwanger moet gedragen en het fenomeen niks doen snap ik ook niet helemaal. Het enige moment van de dag dat ik niks doe is sóchtends een minuutje of tien. Heerlijk even een kopje thee, even rustig zitten. Maar de rest van de dag krijg ik het niet voor elkaar. Ik schrijf etiketten tijdens het koffiedrinken of schil alvast appeltjes voor een taart. Eigenlijk verzin ik altijd wel iets. En ik doe het niet bewust hoor omdat ik niet stil wil zitten. Maar het is zo gemakkelijk…Als ik toch even zit, dan kan ik net zo goed even….
Nu in het mobiele internettijdperk werkt het ook zo dat ik sávonds terwijl de rest van de familie op de bank zit ik nog steeds recepten aan het zoeken ben op het internet of aan het kijken ben naar achtergronden van bepaalde gerechten. En zo doe ik weer niet niks. En op dit moment ben ik naar de bank gestuurd. ‘Ga maar even niks doen!’ En dat doe ik…Even niks. Maar ondertussen schrijf ik wel even een stukje.

Blinde vlek in mijn groene hart!

Wat heb ik mijn best gedaan de afgelopen maanden. Met veel zorg zaadjes gezaaid, elke dag twee keer gesproeid en de kleine plantjes met zorg gekoesterd tot ze de grond in konden. Prachtige botersla, Little gem, Andijvie, raapstelen, komkommer, pattisons...enzovoort. Niets kon een prachtige oogst nog tegenhouden...Ten minste dat dacht ik. Al een paar dagen houden afschuwelijke verschrikkelijke glibberige naaktslakken huis in mijn mooie moestuin.
Vanmorgen loop ik op Teun zijn klompen, in mijn badjas, genietend van de heerlijk rustige ochtend naar de kas. Een rondje moestuin doet mijn relaxte gevoel omslaan in blinde haat. Overal zijn ze, en overal hebben ze gaten geslagen in mijn prachtig gekoesterd groen. En het erge is dat ik ook nog een grens over moet om ze met mijn blote handen van de inmiddels aangevreten slaplantjes moet halen. Jasses, wat zijn die beesten toch smerig. Ik verzamel een handje vol en gooi ze letterlijk voor de leeuwen denk ik....(Onze kippen lopen direct naast de moestuin, en onze Brahma's zijn niet echt kleine jongens, dus ik denk lekker hapje) Werken die rare kippen gewoon niet mee aan de door mij ingeplande executie. Ze kijken er naar en lopen er weer bij weg. Kortom ik kon met de klompjes aan het kippenhok in om ze nogmaals van de grond te rapen. Ik heb ze maar in een emmer water gegooid. Normaliter ben ik niet zo moordzuchtig, maar in dit geval wordt ik blind. Meestal ben ik in staat om ook de positieve kant van alle wezens (zowel mens als dier ) te kunnen zien. Maar naaktslakken? Ik heb nog geen bewijs gezien hoe zij nu van nut kunnen zijn in ons ecologisch systeem. Vandaag ga ik dus ook maar op zoek naar korrels, heeeel veel korrels. Net als Gargamel die de smurfen uit wil roeien. Ik ga ze krijgen. Allemaal!

De moestuin in mei!

het is druk de laatste tijd. De kinderen hebben veel te doen...Mama vliegt van hot naar her. Kortom het is lekker bezig. Het meeste werk in de kas is eerst gedaan. Nu maar even lekker genieten. Helaas hebben de komkommerplantjes het niet gered. Ze hebben denk ik ondanks de drainagegaatjes natte voeten gekregen en daar houden ze niet van. Dus dit jaar zijn alleen de komkommerplanten gekocht en niet zelf gezaaid.
De afgelopen maand heb ik ook voor het eerst perspotjes gemaakt. Wat een prachtige uitvinding is dat. En zo gemakkelijk! Beetje natte potgrong in het perspotje, drukken, zaaien en nathouden. De volgende lading sla is al bijna klaar om uitgepoot te worden. Maar we moeten eerst de 12 kroppen sla die nu bijna klaar zijn nog opeten.
De spinazie heb ik gisteren net uit de kas gehaald. Het begon door te schieten. Natuurlijk heb ik ook weer wat foto's gemaakt!!


De moestuin, met sla, spitskool, tuinbonen, peulen, mais, bonen, witte bonen, doperwten en sinds vanmiddag ook prei.
En dan natuurlijk nog een paar mooie foto's van de kas.







Op naar juni!