Chocoladetaart met geweckte peren, gaten in de dijk met sokken op zolder en andere beslommeringen

Soms heb je een trap onder je kont nodig, en loopt alles even niet zoals je wilt. Na de evacuatie van bijna 30 uur ben ik toch zeker 3 dagen van slag geweest. Verstand en gevoel werkten even niet samen. Verstandelijk beredeneer je dat het geen ramp geworden is, je huis gewoon droog is gebleven en iedereen veilig en gezond is. Maar toen de mensen van de kerk de zondag na thuiskomst aan onze deurbel stonden te trekken schrok ik toch. Die bel wordt echt enkel gebruikt in noodgevallen of door mensen die niet tot onze vrienden en kennissenkring behoren, en ja, sinds TNT niet meer met de vaste vertrouwde postbode werkt ook de ZZP-er van de TNT.

Om mezelf weer wat bij elkaar te schrapen wilde ik ook de Woltersummer Rommelkoeken bakken. Maar sukkel die ik ben..Ik was de havermout vergeten. Dit pak stond toen ik de koekjes al in de oven had nog steeds keurig op het aanrecht en ondanks dat ik genoeg signalen had op kunnen pikken dat er iets niet klopte is er niets werkelijk doorgedrongen. Het drong pas door toen ik tijdens het opruimen het volle pak havermout in handen kreeg. 'Oh vandaar……'! Ondanks dat ze eigenlijk best lekker waren, waren ze niet mijn eigen rommelkoeken en tja..Dan maar naar onze eigen modderige vuilnisbakken achter in de tuin. Hammie en Henkie vonden ze heerlijk. Maar daar stond ik in de keuken. Stomme dijk ook! En zo ontstond het idee van ‘Gat in de dijk koekjes’. Met zandzakken natuurlijk. Sindsdien overladen door allerlei pers. Heel grappig wat een ideetje te weeg kan brengen. Naast mijn huis staat een verkoopkastje en ze vliegen weg. Knapperige gember, anijs & kaneelkoekjes. Handgevormde dijkjes met gat en suikerklontjes bovenop. Deze laatste symboliseren de vele zandzakken op de dijk hier.

Twee dagen later lukte het bakken alweer een stuk beter. Al een tijdje experimenteer ik met chocolade cake.

En dan het liefst in combinatie met peer. In mijn kelder staat een hele voorraad. Allemaal peren van Landgoed Ewsum. Helaas verkleurden de peren na het op siroop zetten aan de bovenkant bruinig. Tja, onverkoopbaar. Maar zeker niet minder lekker en voor dit doel prima te gebruiken. Meestal zijn chocolade cakes droog en wordt er voor de chocoladesmaak enkel cacao gebruikt. Ik vind dat jammer. Als je dan een cake bakt...doe het dan goed! Hierbij geef ik jullie het recept.


250 gram zachte roomboter
250 gram ei
250 gram suiker
250 gram zelfrijzend bakmeel
50 gram cacao
150 gram gesmolten chocolade (puur)
Snufje zout
Peren uit de weck, peren op siroop of verse peren.


Klop de boter en de suiker luchtig en voeg 1 voor 1 de eieren toe. Voeg de chocolade en de cacao toe. En als laatste de bloem en het snufje zout.
Doe het deeg in een ingevette springvorm. Druk de uitgelekte peren in partjes in het deeg.
Bak de taart op 150 graden 55 minuten. Zorg dat de cake niet te gaar wordt. Hij moet een beetje klef blijven. Tenzij je het liefst een wat drogere cake hebt…maar dat kan ik me niet voorstellen.


Verder zijn we druk bezig met het bekijken wat en hoe we onze tuin en het dierenpark moeten organiseren om ook volgend winter flink te kunnen eten van de opbrengst..We hebben inmiddels alle jonge konijnen in de vriezer. Mijn man heeft ze geslacht. Een heel bijzonder gezicht. Misschien waren we eigenlijk al wel een beetje te laat met slachten want de konijnen waren al heel erg groot. De eerste drie hebben we direct in de vriezer gedaan. We hebben ze niet laten besterven. Dit hadden we natuurlijk wel moeten doen. Maar gewoon simpelweg niet aan gedacht. Het eerste konijn hebben we al opgegeten. Na anderhalf uur sudderen in kruiden en rode wijn viel het vlees van de botten. Prachtig en heerlijk bovendien. De andere zes heeft mijn man vandaag geslacht. Nu laten we ze wel besterven. Op zolder. Het heeft bijna iets rustieks. ‘Aan je sokken op zolder’.

En onze Poule de Bresse kippen zijn weer aan de leg. Dit komt absoluut doordat we de kippen en Henkie en Hammie van elkaar gescheiden hebben. De kippen werden gewoon nerveus van die vreetgrage monsters. We willen van de Bresse kippen straks eieren uitbroeden en dan een maand of 4 a 5 opfokken en dan huppakee de vriezer in.


Afgelopen week hebben we bij onze achterbuurman een kijkje mogen nemen in zijn eenden opfok bedrijf. Een erg bijzondere ervaring. We eten graag eend en het is dan ook erg bijzonder om te zien waar die eendefilets vandaan komen. Uit onze achtertuin dus...bijna 8000 eendenkuikens van het merk Pekingeend. Loopeenden. Geen water te bekennen om in te zwemmen. Enkel stro om in te liggen. Wat het meest indruk maakte was eigenlijk de eigenwijze koppies van die eenden. Eigenlijk willen we dus geen eend meer die zo massaal is opgegroeid, maar gewoon echt in de achtertuin. Gras etend. Geen 70 gram per dag groeien !?! en de pan in met 7 weken, maar rustig en relaxed al spartelend en trappelend groot worden. Lijkt ons beter. Maar zijn ze mooi of zijn ze mooi?

We verwachten de geitenlammeren van Mieke zo rond eind april. Hammie en Henkie hebben dan inmiddels het veld geruimd en onze vriezer gevuld. Op dit moment zien we nog niets aan Mieke. Ze heeft wel een bolle buik. Haar uiers lijken iets te groeien, maar ik weet niet precies wat ik kan verwachten of wat ik zou moeten zien. Voor mij is het net als voor Mieke de eerste keer dat ik meemaak dat er geitenlammeren geboren gaan worden. Ik verheug me er op. Volgens diverse sites moeten we tot minstens zes week voor de bevalling wachten voor we iets zullen zien veranderen aan de uiers. Ach, het zal wel goed komen…
Voorlopig eerst nog maar even wat bakken. Zaailijsten bekijken, de kelder leeg maken en nog wat kleine klusjes doen in de tuin. We genieten volop van de zoetzure courgettes, de appelmoes, bieten enzovoort. Ook heb ik nog flink wat winterwortels geoogst vandaag. Morgen lekker hutspot.
Zou er nog echt winter komen?

Herfst & Zuurkool

Het is herfst bij mij in de tuin. En niet een beetje. Het regent bladeren. We maaien bladeren. Grasmaaien hoeft niet meer, dat groeiseizoen is voorbij. Maar het is wel gemakkelijk om met de motormaaier het blad te verwijderen. Vanmiddag heb ik de pastinaken onder het blad vandaag gegraven. We waren al erg nieuwsgierig of de pastinaken goed waren opgekomen. Pastinaak kiemt niet gemakkelijk en bovendien kiemt het erg langzaam. Dus voordat ik ze met de vork ging opwippen vandaag hebben ze al heel wat zorg gehad. Maandenlang zijn ze beetje voor beetje gegroeid. Van bovenaf leek het heel wat. Maar of de wortel ook daadwerkelijk een echte heuse pastinaak is geworden kon ik nog niet bekijken. Met mijn klomp duw ik de vork in de grond en door het handvat naar achteren te bewegen hevel ik de wortels uit de grond. Blij verrast zie ik een mooie pastinaak tevoorschijn komen, maar het blije gevoel maakt per direct plaats voor laaiend enthousiasme als ik de mega pastinaak er onder zie. Wat een wortel. Breed van boven, uitlopend naar zeer smal. Mooi roomwit, helemaal gaaf.

Huppelend neem ik mijn oogst mee naar binnen. De eerste twee gaan in de soep, maar voor mij is het nu wel zeker dat er ook nog wel pureetjes van aardappel en pastinaak zullen volgen. Lekker bij onze konijnen of bij een wildstoofpotje. Chips van pastinaak met een beetje zeezout. Ook lekker. Over konijnen gesproken. Het duurt niet lang meer. Ze genieten dagelijks van wortels, hooi, voederbiet, droogvoer, groenvoer, appels en wat ook nog meer. En ze zijn eigenlijk wel dik genoeg. Het zal spannend worden. We hebben nog nooit konijnen geslacht. Maar we hebben er al heel vel informatie over ingewonnen. In de boeken van John Seymour wordt het slachten van konijnen uitvoerig beschreven en het verschilt niet veel van het slachten van de kippen. Teun zal het eerste deel doen. En ik zal me ontfermen over het villen. Hier in Nederland wordt er maar weinig konijn gegeten. Eigenlijk kennen we alleen Flappie met kerst. Maar vroeger, Hiermee bedoel ik in voorgaande generaties, werden er heel wat opgegeten en ook in omliggende landen is het heel gewoon. Coniglio staat in Italië ten minste regelmatig op de kaart en we zagen ze bij elke slager liggen. Coniglio con picoli e olive. Konijn met pijnboompitten en olijven. Een ligurisch recept. Dat staat ongetwijfeld bij ons tafel. We hebben 9 konijnen in totaal die klaar zijn voor de slacht. Natuurlijk kan ik me voorstellen dat sommige mensen het zielig vinden. Maar als je eerlijk nadenkt bij het stukje vlees dat je koopt bij de supermarkt of de slager, dan weet je wel beter. Onze konijnen zijn inmiddels de dubbele leeftijd van de industriële en ze hebben heerlijk natuurgetrouw voedsel gehad. Ook hebben ze lekker vrij kunnen lopen en rennen. Iets wat een kip of een konijn uit de winkel niet kan zeggen.

Met Hammie en Henkie gaat het goed. Die jongens groeien echt per dag. De hele familie spaart restjes groenten en brood. Verder graan en af en toe wat brokken. En eieren jatten ze zelf, met hun neuzen zo onder de kippenkontjes vandaan. De boeven.

Mieke is teruggekomen van de bok. Gezellig in de Berlingo van mijn moeder. Prima voor die 500 meter. Ze is bijna drie weken weggeweest en ze is behoorlijk rustig sinds ze terug is, dus ik geloof daadwerkelijk dat het gelukt is. Mieke is zwanger en krijgt als het goed is eind maart een klein geitje of bokje natuurlijk. Heerlijk zo de herfst. De kelder staat vol met weckpotten. Het lijkt een enorme rijkdom.

En ook de wijn zit in de gistingsflessen en de zuurkool zit in de pot… Het is erg gemakkelijk om zelf zuurkool te maken. Bij de boer kun je voor een habbekrats mooie witte kolen kopen. Ik heb een 10 kilo pot. Dus heb ongeveer 14 kilo witte kool dun geschaafd in de keukenmachine. Je hebt ook van die hele mooie houten schaven te koop. Natuurlijk wil ik eigenlijk ook zo’n schaaf. Maar in het kader van: De dingen gebruiken die je hebt en geen onnodige dingen aanschaffen. Heb ik gewoon mijn keukenmachine gebruikt en stamp ik de zuurkool aan met een grote houten stok die ik normaal als deegroller gebruik. Werkt prima. Verder werk ik met een starter. Heel eenvoudig. Niet een gekocht zakje, maar de wei die overblijft van de hangop van 1 liter karnemelk voeg ik toe. (Het waterige vocht dus..)De karnemelk heb ik een dag uit laten lekken in een theedoek. Kruiden doe ik met karwijzaad en jeneverbessen. Ook gebruik ik 10 gram zout per kilo kool die ik koop. Ik kan best lui zijn en ook nu kies ik voor de makkelijkste manier. 140 gram zout dus.

1 kool past precies geschaafd in de bak van mijn keukenmachine, dus dat is precies genoeg voor een volgende laag. Per laag strooi ik een koffielepel zout, (De totale 140 gram heb ik afgemeten in een kommetje) een aantal jeneverbessen en een theelepel karwijzaad. Ik stamp net zo lang met de deegroller tot ik vocht zie. Dat duurt wel even. En ook een paar dagen nadien weet je nog precies dat je zuurkool hebt gemaakt.

Na 14 lagen en flink stampen voeg ik de wei van de karnemelkse hangop toe en stamp ik nogmaals alles goed aan. Met mijn handen en vuisten egaliseer ik de bovenkant en dek het af met een kaasdoek. (Je kunt ook een theedoek of koolbladeren gebruiken) Dan leg ik de stenen op de kool en druk de stenen nog even flink aan.

Het waterslot vul ik met water en dan gaat de deksel er op. 3 dagen laat ik de pot in de keuken staan. Lekker warm rond de 20 graden. Dan verhuist de pot naar de hal. Hier blijft de pot 7 dagen staan. En dan mag de pot naar de kelder. Hier is het nog wat koeler maar vriest het niet. Na 6 weken is de zuurkool al heel lekker. Schrik niet van de witte laag die vaak op de zuurkool ligt. De eerste keer dat we zuurkool gemaakt hadden wisten we niks van een witte laag en hebben we de hele pot leeg geknikkerd in de groene bak. Het jaar er op heb ik tot afgrijzen van Teun toch even wat van de in onze gedachten wederom mislukte zuurkool geproefd en het bleek heerlijk en helemaal niet bedorven. Je kunt het witte er gewoon van af scheppen. Dek de zuurkool nadat je er wat uit hebt gehaald weer goed af. Maak de stenen schoon en vervang het kaasdoek door een schone. Op deze manier heb je tot ver in het voorjaar zuurkool uit je pot. Wij doen ten minste wel een poosje met 10 kilo zuurkool. Wordt vervolgd…

Hammie & Henkie

Onze mini boerderij heeft vandaag weer een enorme uitbreiding ondergaan. Hammie en Henkie zijn vanmiddag bij ons komen wonen. Twee Pietrain biggen van bijna 8 weken oud. Hammie is heerlijk ‘Babe’rose en Henkie is gevlekt. Dat wordt eikels zoeken geblazen. Henkie en Hammie zijn bij ons gekomen om er voor te zorgen dat wij als de winter eindigd ons van het nodige vlees te voorzien. Wij zijn inmiddels aan het idee gewend. Na de intrede van de Poulle de Bresse kip. Eveneens een zeer bewuste keus zijn we qua vleesvoorziening nu ook voorzien van varkensvlees. De hele winter lang kunnen we nog ons best doen om te leren hoe we de heerlijkste worsten en salami’s kunnen maken. Maar eerst mogen Hammie en Henkie flink groeien en genieten wij van hun aanwezigheid. Vanmiddag kwamen ze per kist aan. Hun vorige eigenaar had ze net binnen gekregen. Omdat ik alleen thuis was heb ik eerst even een noodhok ingericht onder de overkapping zodat ik samen met Teun de twee heren naar hun definitieve huisvesting kon brengen. De heren lieten flink van zich horen toen ze uit de kist werden gehaald. Maar gelukkig scharrelden ze binnen een paar minuten gezellig rond in het noodhok rond en lieten ze zich de zoete appeltjes uit de tuin van mijn ouders goed smaken. Teun en ik gingen even een kopje koffie zetten om even in rust de heren te kunnen bekijken. Toen we weer buiten kwamen hoorden we ze al heerlijk tevreden knorren. Om de beurt knorden Hammie en Henkie snuffelend door hun hok. Als we te dicht bij het hok komen gaan biggetjes zo staan dat ze je niet aan kunnen kijken. Hieruit blijkt hun intelligentie al. Slimme jongens. Ze scholen met hun neuzen bij elkaar. Jij ziet niks, Ik zie niks..het is hier helemaal oke! Als ze wat in hun oren hadden kunnen doen, hadden ze het gedaan.

Gelukkig lagen ze na een paar slokken koffie heerlijk tegen elkaar aan te slapen. Na een uurtje snurken vinden we het tijd worden om ze kennis te laten maken met het grote verblijf. We tillen Henkie er uit, Hij giert van angst de arme jongen. Van schrik plast hij over mijn arm heen en ook Teun blijft niet schoon. Goh, wat stinken die jongens zeg. Als je het over geconcentreerd hebt, nou dan is het dat wel…Poeh! In het grote hok staan de konijnen op hun achterpoten te kijken…Wat gaat er gebeuren…? Mieke blijft stijf tegen me aan staan. Hammie en Henkie snappen per direct de bedoeling en schuifelen met hun neus het hele verblijf door..Heerlijk vinden ze het. De staartjes flippen van links naar rechts. En hun neuzen wroeten en wroeten.

De kippen lopen stoer richting de varkens, maar vliegen angstig op als de varkens de enthousiasme beantwoorden door naar hun toe te rennen. Mieke maakt de meest gekke bokkesprongen. De brokken staan met oud brood in de week in de schuur…Voor ons is het tijd voor een douche… Vlak voor het slapen zijn we nog even gaan kijken. Gewapend met zaklantaarn zijn we naar het dierenverblijf gewandeld. De vijf konijnen stonden parmant op hun achterpoten. Kijkend wat we kwamen doen. Mieke kwam gelijk aangemekkerd toen ze me hoorde. In de grote ren, niets te zien..geen biggetjes. Dan hebben ze dus toch het hok gevonden. We schijnen met de zaklamp het hok in. Alle kippen zitten lekker op hun stok. En daar liggen ze...Lepeltje lepeltje midden in een grote hoop stro. Henkie en Hammie, gebroederlijk naast elkaar in diepe rust. Tevreden en onder de indruk van dat vertederende tafereeltje lopen we terug naar huis. Welkom jongens..en Welterusten!